Vorige week dinsdag op 6 april 2010 hebben ze een prachtige embryo, door ons omgedoopt in "onze Flip", teruggeplaatst. Het stelde op zich niet zo heel veel voor, hetzelfde als de IUI die ik helaas al 11 heb gehad. 5 embryo’s hebben ze in kunnen vriezen een heel mooi resultaat. Hiervoor moesten we naar België, Genk om precies te zijn. Een klein ziekenhuis waar we vooral heel erg lang moesten wachten. De blaas moest vol zijn dus dat neemt ons vrouw serieus. Op een gegeven moment moesten we zo lang wachten dat ik buikpijn had, niet te zuinig. Op zich mocht ik naar de wc, het was beter ontspannen te zijn met lege blaas dan gespannen met volle blaas, ik ben naar de wc gegaan. Toen ik daar was dacht ik bij mezelf ga ik nu naar de wc na alle ellende die ik moet doorstaan kan ik niet mijn plas inhouden. Dus weer terug naar de wachtkamer, met volle blaas. De hele terugplaatsing duurde misschien 2 minuten en we waren weg van 12.00u t/m 19.30u… ALLES voor het goede doel zullen we maar zeggen. Nu weer wachten en god wat is het spannend. Ik moet nu 3 keer daags 2 bolletjes Utrogestan inbrengen. Mutsenbollen zijn het. Ik word panisch als ik ook maar iets voel. Afgelopen zondag heb ik volgens mij innestelingsbloeding gehad. Een heel klein beetje rose bloed. Meteen in de stress natuurlijk. Maar volgens mij viel het wel mee… Ik heb ook met tijden menstruatiepijn maar dat heb ik al vanaf de punctie. Het word steeds spannender en spannender en ik ben zo ontzettend bang dat het weer mislukt is. Hoe moet ik daar nu weer mee om gaan? De kans is natuurlijk weer erg klein dat het direct lukt maar alsjeblieft… Ik word er gewoon zo verdrietig van als ik bedenk wat voor ellende we hebben doorstaan en we hebben nog geen zekerheid niets! ZUCHT